Irlandia Północna
W Irlandii Północnej istnieje jednoszczebłowy system władz samorządowych, funkcjonują tylko dystrykty. W 1973 roku większość kompetencji władz lokalnych przekazano rządowi centralnemu. Oddzielny status prawny oraz specyficzny ustrój posiada metropolitalne hrabstwo Wielkiego Londynu. Londyn dzieli się na 32 dzielnice i londyńskie City (centrum miasta i biznesu). Organami stanowiącymi są Rada Wielkiego Londynu oraz rady dzielnic. Mayor Wielkiego- Londynu pochodzi z wyborów powszechnych. Rząd brytyjski podjął kolejne reformy administracyjne w latach 90. Powołano wówczas Komisję ds. Samorządu Lokalnego. Jej zadaniem miał być: przegląd struktur, granic terytorialnych oraz przepisów wyborczych odnoszących się clo władz lokalnych. Rząd opracował program zawierający wizję jednolitych władz lokalnych. Miało się to dokonać poprzez: rozszerzenie kompetencji rad dystryktów, połączenie jednostek samorządowych oraz rewizję granic. Ustawa o samorządzie lokalnym z 1992 roku przewidywała utworzenie tzw. władz jednolitych, zastąpienie 2-szczebłowego systemu władz lokalnych przez rady hrabstw i dystryktów. Władze jednolite utworzono w Walii i Szkocji. W Walii zniesiono hrabstwa i dystrykty oraz utworzono w 1996 roku 22 władze jednolite (11 hrabstw oraz 11 hrabstw-miast). W Anglii władze jednolite znajdują się w fazie wprowadzania. Podczas zmian władze centralne napotykają na opór hrabstw. Można założyć, iż uporządkowanie struktury samorządowej w Anglii potrwa długie lata. Specyfiką rozwiązań angielskich jest traktowanie struktur samorządowych jako pochodnych funkcji, które mają pełnić. Reforma strukturalna jest przez to „dopasowywana" do reformy funkcjonalnej. Anglicy wykazują daleko idący pragmatyzm przy wprowadzaniu zmian strukturalnych. Zmiany administracyjne są rozłożone na długie lata, proces wprowadzania jednolitych władz trwa.